Discordancias

Impórtame ben pouco o papanatismo da xente en xeral e de algún artista en particular. Moléstanme en exceso as posicións obtusas e os enfrontamentos propios dos hooligans que, dun tempo a esta parte, manchan as paredes dos blogues e medios musicais de todo o Estado. Non soporto o extremismo veña de onde veña, incluso cando vén de min.

De que estou a falar? Dos indies de dereitas? Se cadra si. A pregunta é, son de dereitas? Tal vez a cuestión sexa, son indies?

Finalmente e indo un pouco máis alá, que é indie?

Para min que eclosionei musicalmente nos noventa, o concepto indie ía collido da man do concepto alternativo. Era, en certo modo, música contestataria (con toda a limitación capitalista do mercado discográfico). Nirvana, Sonic Youth,… todos saían na MTV pero viñan dos circuítos marxinais e contraculturais. David Geffen aínda molaba. E no pequeno imperio empresas como Subterfugeou Elefantcrecían exponencialmente en número de seguidores.

Logo a cousa evoluíu de xeito triste. Kurt Cobainrebentou a cabeza cunha escopeta, a MTVdedicouse a facer shit-coms, Geffenmercou un iate de 300 millóns e Subterfugerematou buscándolle banda sónora a anuncios de refrescos insulsos.

É moi probábel que sigamos sen saber o que representaba iso de ser indie pero podo asegurarvos que en Ferrol (onde eu crecín) non era sinónimo de complacente. Tamén é certo que non eramos politicamente moi activos. Algo do que podemos culpar á traición sistemática que todo o arco político perpetrou contra a miña cidade.

O indie como contraposición ao mainstream… qué aconteceu cando os conceptos se misturaron e os mainstream se disfrazaron de indie e os selos indies foron viveiros para as multis, previo paso polo status de jingle cervecero?

Chegaron os indies de dereitas.

Porque a estas alturas da película xa non hai indies e xa non hai esquerda!

E si, isto é só por rosmar e crear polémica. Pero nos tempos que corren ser indie non é sinónimo de contestatario (co cal o concepto fica anulado per se) e ser de esquerdas non é antónimo de ser de dereitas (co cal para qué?)

Botámonos as mans á cabeza cando a Mai Meneses, a nena da corte, anuncia que vai participar nun acto dos antiabortistas. Qué esperabamos desa laida? Unha tipa que casa pola igrexa co community manager do PP logo de que este a empreñe? Como ten cartos pode casar co rapaz e asunto resolto, Dios mira para outro lado. Se vendera a mesma cantidade de discos que os Noise Projecttería que deixar o bebé na porta dun convento.

Berramos anatema cando a Russian Reddi que se identifica máis coa dereita. Alguén recorda o conflicto que tivo esta moza coa súa discográfica primeira? Resulta que asinou o contrato sen ler ben o que poñía e logo foi á prensa a contar que a estafaran. Pois iso, unha oportunista. En España vai gobernar o Partido Único nos próximos lustros así que Lourdes pensou, hai que se levar ben coas hordas marianas. Agora é idolatrada polo clan cavernario do pequeno imperio.

Penso que non hai mellor desprezo que non facer aprezo. Que somos todos uns burgueses de moito carallo e que se vivise Joe Strummer(Estrume como lle chamabamos os colegas) aínda nos había dar unha lección de como combatir o sistema e facer boa música ao mesmo tempo. Iso si que sería indie e de esquerdas.

Foto: alterna2 (cc by 2.0)